{"id":16092,"date":"2020-09-27T11:46:13","date_gmt":"2020-09-27T10:46:13","guid":{"rendered":"https:\/\/weblog.wur.nl\/studiekeuzekind\/?p=16092"},"modified":"2024-08-28T11:10:24","modified_gmt":"2024-08-28T09:10:24","slug":"wat-moet-ik-worden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/weblog.wur.nl\/studiekeuzekind\/wat-moet-ik-worden\/","title":{"rendered":"Wat moet ik worden? Welk beroep past bij mij?"},"content":{"rendered":"

Heel wat jongvolwassenen en hun ouders zullen deze vraag herkennen. Als je moet kiezen uit meer dan duizend opleidingen en tienduizenden beroepen, zie je door de bomen soms het bos niet meer. \u00a0‘Wat moet ik worden? Welk beroep past bij mij?’<\/em><\/p>\n

\"Wat<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

Wat moet ik worden? Welk beroep past bij mij? Is dat wel een handige vraag?<\/h2>\n

‘Mijn kind weet echt niet wat hij\/zij later worden wil?<\/em> …
\nU wilt niet weten hoe vaak ik deze verzuchting hoor. Soms stel ik dan een wedervraag: ‘Weet u wat u over tien jaar wilt doen?’ <\/em>En dan begrijpen ouders meteen wat ik bedoel. We kunnen geen van allen overzien wat we over tien jaar willen en kunnen doen in ons beroep. Beroepen veranderen razendsnel, beroepen verdwijnen en er komen elke dag nieuwe beroepen bij. ‘Wat moet ik worden?’ <\/em>is op zich geen slechte vraag. Maar beter is het te beginnen bij: ‘Wie ben ik nu?’<\/em> en ‘Wat wil ik eigenlijk met mijn toekomst?’<\/em><\/p>\n

Wie ben ik? Je naasten zijn belangrijk bij het beantwoorden van deze vraag<\/h2>\n

Het begin van alle keuzes die je maakt is inzicht in wie je bent<\/a>. Allemaal moeten we natuurlijk zo nu en dan stilstaan bij wie we zijn, waar we mee bezig zijn, wat onze passie is. Maar hoe vanzelfsprekend het ook is om over jezelf na te denken, voor een jongvolwassene valt dat niet mee. Een goed beeld krijgen van jezelf is voor hen echt niet makkelijk. Dat kun je ook niet in je eentje. Daar heb je anderen bij nodig.<\/p>\n

Je naasten zijn je spiegel<\/h2>\n

De reacties van je naasten op je gedrag, zijn een spiegel. Die helpen om te begrijpen hoe je handelt en denkt. Jongeren zeggen vaak dat hun ouders een goede spiegel zijn. Ik zie nu menig ouder denken: ‘Ik? Een spiegel? Was dat bij ons maar waar!’ <\/em>Misschien is dat bij u thuis toch wel het geval, ook al bent u zich er niet van bewust. Jongeren uiten dit soort dingen niet altijd naar hun ouders. Laat u zich daardoor alstublieft niet uit het veld slaan. De invloed van ouders is bij belangrijke zaken groter dan die van vrienden en Instagram infuencers<\/a>.<\/p>\n

\"wat<\/a><\/p>\n

Als ik als ouder dan belangrijk ben… wat kan ik dan doen?<\/h2>\n

Ouders vragen vaak wat dan hun rol kan zijn. Dit is natuurlijk vooral iets voor ouders en hun kinderen om samen te ontdekken. Maar in elk geval moet je als ouder niet jouw eigen wensen en verlangens projecteren op je kind. Dat is niet zo makkelijk. Ook ik heb, onbewust, echt wel eens mijn eigen wensen voor de toekomst van mijn kinderen, naar hen uitgestraald. Soms moeten jongeren de ‘goede raad’ van hun ouders in de wind slaan. <\/a><\/p>\n

Eigen weg zoeken<\/h2>\n

Hoe goed bedoeld een advies ook mag zijn, jongeren moeten hun eigen weg zoeken en vinden. Probeer als ouder slechts een ‘spiegel’ te zijn, geen ‘richtingaanwijzer’. Probeer te zeggen: ‘ik zie dat je graag muziek maakt’ <\/em>in plaats van ‘is het conservatorium iets voor jou?’. <\/em>Je kunt als ouder hooguit wijzen op een studiekeuzesite<\/a>. En misschien eens voorzichtig zoeken op ‘iets met muziek’<\/a>. En eens kijken naar de bijsluiter<\/a> van die opleidingen. En, in een later stadium, als je kind interesse toont, hem of haar laten zien hoe hij er achter komt wat goede opleidingen <\/a>zijn. Maar doe dit heel voorzichtig. Een jongvolwassene laat zich niet sturen.<\/p>\n

Wat moet ik worden? Welk beroep past bij mij?<\/h2>\n

‘Mijn kind vindt helemaal niets leuk’,\u00a0<\/em>ook dat hoor ik vaak. Maar ik denk dat dit in werkelijkheid niet zo is, al zegt uw kind dat. Ik denk dat ieder mens dingen leuk vindt. Wat jongeren vaak blokkeert is dat ze denken dat ‘iets toch niet kan’.<\/em> Dat ze zelf iets niet kunnen…, dat dit in deze maatschappij niet kan…, dat je zo je brood niet kunt verdienen…, dat hun ouders dit toch niet goed vinden…, dat vrienden dit raar zullen vinden.
\nMaar iedereen vindt dingen leuk, al lijken ze nog zo onbeduidend. Lijkt het alsof een jongvolwassene nergens een passie voor heeft?
\nSchooldecanen en studiekeuzecoaches stellen dan vaak de ‘wondervraag’. Wat als er een wonder zou gebeuren…<\/p>\n

De ‘wondervraag’<\/h2>\n